خاتون !دوباره در غزل ((انتظار من))

گم کرده ام ردیف دلم را... بهار من !

من با تو در نهایت آرامشم عزیز

گل کن بدون دغدغه بر شاخسار من

زیبای من !فرشته ی معصوم سرنوشت

مهتاب روشنی ده شب های تار من !

ترکم مکن که بی تو تبسّم قشنگ نیست

ترکم مکن نجیب ترین تبارمن

درچشم های ساده ات آغاز زندگی است

تنها امید پیکر بی برگ و بار من

خاموش مانده ام که تو روشن بخواهیم

ای چشم های روشن تو خلسه زار من 

****

این فصل هم به نام تو لبخند می شوم

خاتون من ! بهار دل بی قرار من !

مجموعه شعر (آسمان خیره به من ) ص۲۵

پيچيد عطر گريه ي تو در صداي من

در امتداد پنجره ي چشم هاي من

رقصيد روي آينه ي بي دريغ عشق

اشك اين هميشه عاقبت ماجراي من

خون بود آنكه در دل من گل به گل شكفت

ردي كه ماند از رمق ردپاي من

شب پشت پلك ثانيه ها پل زدم به تو 

آري به تو ،كه گم شده اي در خداي من

خنديدي و ترانه ترانه غزل شدي

خنديدي و ترانه ترانه براي من ...

****

سرشار ذوق زمزمه بودم كه ناگهان

پيچيد عطر گريه ي تو در صداي من

 مجموعه شعر (آسمان خيره به من ) ص ۱۱

آتش نوشت در نفس لحظه ها،درخت

تبعیدی هزاره ی بی انتها ،درخت

خط خورده اند پشت پریشانی زمین

آوازهای روشن دریا ،صدا ،درخت !

:این روزها که پنجره زیبا نمی شود

معنی کن آفتاب و برقصان مرا ،درخت

نامرئی اند مثل سلام فرشته ها

لبخند های لال مردد ،خدا ،درخت

بنشین هنوز قصه به پایان نمی رسد

تابشنوی که داد شود بی هوا ،درخت 

جنگل دچار تیشه ی بی ریشه های زرد

از بند زخم و زنجره ،اما رها، درخت

از مجموعه شعر( آسمان خیره به من )(انتشارات نسل مروارید ۱۳۸۲)

(دلواپس)

یک عمر اسیر خوشه چیدن بودیم

در برزخ دیدن و ندیدن بودیم

بر شاخه ی متروک درختی تشنه

دلواپس لحظه ی رسیدن بودیم

شب  بود و عشق بود و تو بودی و ماه بود

ای نخل سر بلند دلت رو براه بود

گم بود در عمیق نگاهت شکوه خاک

دل ها همه به عصمت اسمت گواه بود

روح فرات تشنه ی دریای دست تو

رودی که تا همیشه فقط روسیاه بود

پاشیده بود خون تو بر ماسه های داغ

درجذر و مد دل که زمین بی پناه بود

یک سو تمام آینه یک سو تمام سنگ

زینب دل شکسته ی بی تکیه گاه بود

دشت از سکوت پر شده بود آن غروب محض

وقتی نبود آن که دلش روبراه بود

از مجموعه شعر آسمان خیره به من

(انتشارات نسل مروارید ۱۳۸۲)

به نام خداوند جان و خرد

 ( رها تر از همه ی آفتابگردان ها  )

*          *          *

صدا زدم همه ی من !کجای این دریا

نشسته ای به تماشای موج های رها

رها تر از همه ی آفتابگردان ها

رها تر از همه ی شوق بادبادک ها

تویی که اول این قصه آسمان بودی

و بعد چشمه شدی چشمه چشمه تا رویا

شکفتی و دل من شاعر نگاهت شد

که عاشقانه سرودم به نام تو زیبا

*          *          *

تو پشت فرصت سبز کدام فاصله ای

که آسمان شده از دیدن تو سر به هوا

پری کوچک من ! ناجی غزل پوشم

برای من بنویس از سپیده از فردا

*          *          *

دلم گرفته تر از ابرهای دنیا بود

صدا زدم همه ی من کجای این دریا ...